Galicia llena de hermosas tierras,
verdes bosques y longevas sierras.
Vives por tus gentes,
en el corazón las sientes.
Miliarios y puentes romanos,
en el camino encontramos.
Gran diversidad de gente,
con una cultura diferente.
Fauna y naturaleza,
es su gran riqueza.
Costas que mostrar,
y barcos que avistar.
Pazos rurales,
fuentes y manantiales.
Largos ríos y pequeños mares,
ancianos y niños con sus cantares.
El gallego su lengua oficial,
para algunos un cambio cultural.
Galicia siempre creerá,
que alguien más la descubrirá.
martes, 21 de diciembre de 2010
Coge aire...
El trancurrir del tiempo nos hace moldearnos como al barro pues somos esa base sólida que puede ir forjándose, menguando, o incluso quebrarse definitivamente. Todo esto inevitablemente, precisa de ciertos factores externos que no dependen tanto de uno mismo como éste quisiera.. Tal vez, influye tanto el contexto social en general que nos decantamos por la pluralidad sin más. En realidad, todos llevamos un verdadero yo que unos sacan a relucir, otros lo disimulan, y otros lo remplazan por días, años o incluso todo su vida sin saber quienes son verdaderamente. Todos tenemos el fin y máximo objetivo de ser felices ante todo cada uno y, depués ver a los que estimamos ufanos con nosotros. Necesitamos de al menos una persona que esté a nuestro a lado, que se ponga en nuestro lugar, que nos tienda una mano blanca y desinteresada... Pero esto no debe ser sencillo e intuitivo, por temor a caer en una farsa que nos pueda causar un gran sufrimiento y luego tomar medidas cuando ya el daño esté hecho o sea irreversible. No todos tenemos la misma filosofía de vida pero todos percibimos emociones, amamos, odiamos...Me niego terminantemente a que la gente que estimo e incluso yo misma, con lo que ello supone, esté pagando las consecuencias de alguien que lo ha engañado con su falso yo. Coged aire para que la decepción pase, la pena amaine y seáis feliz de una vez por todas de verdad. Siempre voy a estar a vuestro lado para daros la visión más franca que tenga al respecto y el cariño más transparente porque no lo sé hacer de otro modo sino de éste. Ojalá volvamos a sonreir y por un largo tiempo para que estas reflexiones sólo estén ubicadas en un blog y que jamás haya que replanteárselas tan siquiera porque merecéis demasiado la pena. Aquí siempre os quise, os quiero y os querré muchérrimo ^^Coged aire ;)
jueves, 7 de octubre de 2010
A través de mi impetuosa "corazonada"....
Tengo la sensación de que la puerta se abre, de repente, como por una fuerza mayor.... Yo lo que hago constantemente es ir hacer a cerrarla instantáneamente, veloz, rápida, ligera....Mis amagos de perfección en el proceder me exasperan completamente...¿ Por qúe se se ha ido o mejor por qué nunca va a regresar? Todas esa preguntas que me hago a mí misma hoy y ahora, tienen las más fáciles de las respuestas. Se ha cansado de todo ésto...de mis idas y venidas....de mis tú y yo tan particulares. En ciernes, metidos en el tema, comenzaré diciendo que él a simple vista me parecía ideal. Era todo aquello que siempre esperas y que tienes la certeza de que algún punto de tus sueños se halla. Nos fuimos descubriendo y seguro que a él le resulté la piedra más blanca pero a medio pulir. Soy dura, sé que doy dura y que todo me ocurre porque no salgo de mis cuatro ideas planeadas finalmente. Me arrepiento tanto que ojalá pudiera retroceder atrás, que nuestra comunicación fluyera como sóla, que tuviera las palabras casi justas, que fuera mirarnos y atraernos tanto y tanto :). Han pasado unos días y lo anhelo, tan siquiera lo he contemplado y ha despertado en mi tantas emociones. Me duele mucho que hayamos llegado a este fin, a medias, que podría hasta haber sido el principio y la continuidad de un viaje y un nosotros. Hubiera rotado la bola del mundo en un destino para encontrarme con él, si hubiera sido tan impulsivo e irreflexivo como yo quizás, sin ni suponerlo es mi ilusión, es todo. Ojalá pudiera darte algún día, ya que actualmente es complicado, darte un cachito de esa piedra... Que se desplegara por la erosión del suelo y pudiéramos hacer polvo de lo ocurrido. Eres mi vida porque mi vida es la de los mensajes escritos, la de mi expresión, la del total sentir...Dime que nos vamos a ver y que vayamos a un punto medio a conocernos porque sin ti no hay razón...:))))))))))¡
martes, 21 de septiembre de 2010
Na procura do seu impuntual anxiño gardián
Ao mesmo que os semáforos que se atopan en verde coa luz recén alumeada e parpadeantes para muda-la luz a ámbar, ou coma as luces acesas da casa titubexan polo tronido ata quedar apagadas. Así encóntrome nestre intre pero cá diferenza de que as miñas sináis eléctricas xa me dan o mesmo que estén nun estado ou noutro...Todo isto é demasiado irrelevante e pouco significativo, prosigue o rol de "unha me doe e outra me proe"... Quixera ou gostaríame, que quizáis soa menos pretencioso, que en certa forma me pretenderan. Aínda que leve as palabras a donde queira é una evidencia nata. Claro que, Dulcinea do Toboso era unha e Don Quixote era outro, ámbolos dous persoaxes das historias de cabalerías irremplazables e insustituibles. Sen darme o máis mínimo beneficio a dúbida, teño a certeza de todo isto pero... Todo o que estou a dicir ou a expoñervos só verifica os meus síntomas e doenzas, por sentilo meu corazón moi baleiro e ao borde do colapso ó tempo porque non ten namorado. Ogallá tivera ese alguén que fora a miña man dereita para que me a tendera como tal se esvarase na xeada do máis cru inverno, para que se me faltara una caricia nas primaveiras, cando nacen as flores, fose no seu punto preciso e ca ilusión necesaria. Nos veráns cos raios de luz abofantes, un suspiro de aire fose dabondo para levantar todo tipo de paixóns e, ca caída da folla en época outonal apareceran novidades e brotaran os sentimentos e emocións máis espidas. E que todos estes dexesos e anhelos se prolongasen ata preto de que os meus últimos pasos na vida terrenal, con todos vos, estiveran en declive. Isto ha de selo amor ou o menos unha sensación moi semellante ao paso das estacións ou a pirámide de maslow, en canto a paulatinidade á que acontecen as sensacións verdadeiras daquilo que se considera como tal. Frechiñas de cupido para todos ;)
lunes, 12 de julio de 2010
Un resquicio de luz sigilosa diurna
Se auguraba una proeza histórica... Mientras tanto observaban aquel mecanismo, irrefutablemente boquiabertos, que se hallaba encima de un mueble de castaño, apenas desgastado por el tiempo y sin ninguna mota de suciedad. Alrededor de la camilla se encontraban ,anclados cual bote en la orilla del mar a punto de partir al mismo puerto, cosa que resultaba bastante trivial, claro que indiscutiblemente sólo unos pocos la discerníamos. Sabían que no iban a percibir ningún honorario por aquellas horas en vano frente al televisor, ni que tampoco iban como buenos samaritanos a contribuir a las adversidades que tanto rugen. No decidí adentrarme en tal artilugio con algún fin que tal vez no pudieran adivinar mis sentidos. Me dirigí como el soplo de las cumbres montañosas rauda calle abajo con aires renovados inevitablemente. Lo mío ya no era ningún presagio de esos que me corroen a menudo sino que era un hecho....Me aproximaba hacia la persona más increiblemente dulzona que he conocido... hasta también conseguía aflorar en mi ese carisma tan mermado que llevo a mis cuestas a veces y otras le doy carta la libre las pocas. Le conté tras ese manojo de nervios incontenibles ,que se apoderaban de mi ser en ese momento, la noche tan variopinta de emociones que tuviera en el recuentro directo e indirecto con mis dos "amores" prácticamente, cada uno a su tiempo seguramente o tal vez todavía perviviera ese cúmulo de sensaciones que sólo él me producía al verle como si una estrella fugaz pudiera traspasar las puertas más blindadas, eso es algo que está suficientemente plasmado por mi parte y no pormenorizaré os lo garantizo. Vaya cuesta concentrarse y trasladarse de nuevo al núcleo...En definitiva tengo al amigo más sensacional del mundo y sería contraproducente seguir mi ensayo después de la impresiones extremas que ambos dos instauran en mi tan vívidas quizás.
martes, 23 de marzo de 2010
Ela, tan murcha como rosa envelenada
¿Onde está a rapaza? Alí inmóvil coa faciana triste e mirando o tráfico dende a fiestra, sentada nun recuncho pequeno, volta ás mesmas... Atópase lendo outro fragmento de ese artículos que veñen expostos no xornais de literatura, non ten espírito nin murcho nin florecente...Aii! Preocúpame esta nena... Hoxe témola pletórica e mañá xa ten a sonrisa virada cara o outro lado, pois estas prantas débense regar en gran cantidade porque son doutra variedade atípica das do sur de Galicia. Mira o outro día mesmo cando marchei, estaba desprendéndose dalgunhas follas e tiña o talo fóra do testo no que repousa desde que a teño. A min dame que a nena non mostra grandes conformodidades porque se encontra fóra de seu testo! Acaso alguén non viu a súa variedade aínda e non se lembrou dos seus coidados e, eso que estaba na tarxetiña que tiña ó lado na dedicatoria pero nada todos limítamonos a leelas sen reparar no seu decorado, nas súas verbas, nos seus puntos e comas... Vou procurar ser más metódico con ela para que non se esqueza de refulxir cada día dos que a teña. Teño moita palabrería quizaís pero mira non che hai moito onde escoller en prantas interiores e exteriores e, ao mesmo tempo seiche ben o clima ao que se expón está nova era modernizada! Máis tarde estou segura de que a nena terá a súa propia dedicatoria cunha distinción personalizada e que a pranta non volverá muchir.
viernes, 26 de febrero de 2010
Paseniñamente esplendor...
Contémploa positiva xa se move en dirección ao Norte...esperta... acontece...non se amola tanto pola súa ausencia. Estaba no Sur fai un intre coa frecha axeitada...queda...sinxela... Botaba de menos as aproximacións ao oeste, que simplista todo isto, aínda que non agoiro treboada, xa sólo me quedan as borrascas atmosféricas. Non me queda tempo, o tempo vai na miña agulla magnética, hoxe somos iso agullas negras moi difusas e, dígoche que horribles. A túa ben sei que está no seu espazo particular desa maneira colocada e tan calibrada, se souperas canto te admiro. .. Quero que sepas que xa permaneces incluída na miña caixiña persoal de cartón, de esas zapatillas ás que tanto me recordas que ámbalas dúas xa temos coloradas. A túa permanecerá impoluta pois xa sabes que eu son moi coidadosa con todo o que para min significa gran cousa coma tamén sabes que nada para o que non. Aínda me acordo cando estábamos no punto cero... que fácil foi contigo chegar aló, non che falo de grandes distancias pois sei que non podes ir más alá da caixiña senón de distancias ficticias que non hai. As outras dan máis tumbos ca tí e están sempre desubicadas. Ai que teima... pero bueno que enserio non venta e non venta! Hai algunha que si se vai poñendo nítida acercándose a raia do lado, percátome diso, quizáis máis da conta pero teño que arriscar algo. E todo un proceso que sempre teña por metódica cambialas a ver que ocorre pero son eficaces de verdade, xa que cando saio máis ou menos están no mesmo punto de invariablidade. Ojallá as agullas que miden o noso punto de encontro estén situadas na mesma dirección e que sempre estén en posición preparadas para un novo destino de punto cero, ese é o mellor de todos.
Suscribirse a:
Comentarios (Atom)