martes, 22 de noviembre de 2011

ESTRAGOS DUN FENOMENO TORMENTOSO

Agóirase treboada neste escuro e vil intre,

aparición nebulosa que rexurde da nada.

Choiva, saraiba e ata o mesmo pedrisco!

Desexo constante de semellarte ao alleo,

ser de diferencia perenne e indefinida.

Mestre que ensina leccións en branco,

polo, case poder, convincente da palabra.

Suma de frialdade que tempera ao xeo,

simple neve que se amontona no chan.

Miñaxoia que nin a ti mesmo te queres,

resolta da miña vergoña total e absoluta.

Exaperante desfeito que pisa-la terra,

insulto e grave ofensa a miña categoría.

Mala herba que medra ao pé do río,

ingrato verdecente que xa erradiquei.






domingo, 6 de noviembre de 2011

ECLIPSE DE MADRUGADA (Especial dedicatoria)

Con la oscura e iluminada noche,

mi anhelo resurgió en su totalidad perceptible,

cual ráfaga de luz destellante emana.

Instante infinito que da cobijo a estas ansias,

añoranza inabarcable y ufano el sentimiento.

Grandeza del alma de su ser de apocadas formas,

su mano delicada posa, sus tiernas palabras dice.

Al sol y a la luna cubre el manto de su entereza.

Sea posible este eclipse sin imposibilidades, sea.

Válgamonos de un astro brillante¡

Acojámonos a este noche en calma¡

Nuestro amor nos guarece en la tempestad,

despejando a estas nubes vestidas de blanco.

Lucero brillante que camina de mi mano,

cálido me muestra su amor incondicional,

sal al encuentro de esta recóndita luna.