Con la oscura e iluminada noche,
mi anhelo resurgió en su totalidad perceptible,
cual ráfaga de luz destellante emana.
Instante infinito que da cobijo a estas ansias,
añoranza inabarcable y ufano el sentimiento.
Grandeza del alma de su ser de apocadas formas,
su mano delicada posa, sus tiernas palabras dice.
Al sol y a la luna cubre el manto de su entereza.
Sea posible este eclipse sin imposibilidades, sea.
Válgamonos de un astro brillante¡
Acojámonos a este noche en calma¡
Nuestro amor nos guarece en la tempestad,
despejando a estas nubes vestidas de blanco.
Lucero brillante que camina de mi mano,
cálido me muestra su amor incondicional,
sal al encuentro de esta recóndita luna.
domingo, 6 de noviembre de 2011
viernes, 5 de agosto de 2011
Tú colocas minuciosamente los cimientos necesarios
No denominaría de otra forma más que de quimera, algo inviable, casi remoto, lo que estoy empezando a percibir como cercano, próximo...Se están consolidando los apoyos clave que sirven a la base de mi propia vida para ir medrando, gradualmente, en todos los aspectos que la conforman. Como estructuras complejas que somos, entre nosotros, hay notables distinciones en cuanto al material y a la forma principalmente. A mí me fascina la tuya porque es práctica, transparente, sólida, etc... Estás hecho de otra pasta definitivamente! En cambio, el desconocimiento de mis características se puede deber a la variabilidad de las mismas. Doy fe, estoy sujeta a bastantes modificaciones, dependiendo del modo en que se desarrollen una serie de acontecimientos inevitables, tal vez. Supongo, que ésto ocurre por la razón irrefutable de que mi pieza es de una exclusividad tal que no se ajusta muy fácilmente a las condiciones de otra cualquiera. A todos nos gustaría ser partícipes de un gran proyecto de construcción, llevarlo a cabo con el mayor de los éxitos y con todo ésto hacer culminar la realización de la gran obra de nuestras vidas. Sostenerse en una buena base, a veces no es síntoma de que todo puede salir rodado ya que hay que contar con otros elementos extra, los cuales pueden ser perjudiciales en gran medida. Por lo tanto, hay que asumir unos riesgos en todos los planos en los que ya haya un diseño fijo. Esta cadena permamente no sería posible sin que hicieras de sopote firme a esta base inconsistente. Tú, eres esos pilares que anexiados a una buena base contribuyes a conseguir el triunfo. Sin tí, no habría cabida en un mundo materialista a un elemento que, con suerte, pudiera ser de mucha utilidad. Tú eres confianza, eres firmeza y la mayor seguridad... Más motivos para arriesgar??:=) Sólo dar la gracias por estar a mi lado y demostarme así que puedo ser quien quiero ser, gracias por tu apoyo incondicional y doy gracias todos los días porque te quiero.
viernes, 3 de junio de 2011
ESQUECÉNDOAS...(TENTANDO NON LEMBRARTE)
Certo día no que todo estaba a transcorrer sen preocupacións, sen cavilacións, sen quebradeiros de testa... Vaia, síntomas máis que evidentes de que eres cativo. De súpeto, todo isto evapórase como a auga polo seu percorrido de líquida a gasosa, cando percibes que ti tamén te atopas nun estado. O proceso consiste, neste caso, nunhas bolboretas que no intre no que se activan, baten as súas ás sen cesar e son capaces de chegar a ser uns suxeitos moi complicados de dominar. Posto que unha mirada, un xesto, un simple acercamento pode facelas espertar do seu soño encantado. Endexamais, puderon voar tan alto como estiveron agardando nese sono imperecedoiro, claro que un non decide nin elixe cando éstas deben posarse, nin moito menos a súa prolongación temporal. Tantas veces houbera desexado e tido vontade que ao mesmo cás mariposas de Vietnam que duran uns días e lle da tempo a experimentalo todo, cada instante e co apesarado final da súa doce morte, éstas partiran para sempre. Desgraciadamente os meus sentimentos nunca foron correspondidos xa que me namorei da persoa indebida e que seguramente nin sequera pagaba a pena haber coñecido polo que ocorreu despois. Foron anos de sufrimento, por ter que exterminar todas aquelas fermosas mariposiñas que loitaban cada segundo, cada minuto, cada hora por cobrala existencia... Na actualidade teño o pensamento firme de que as miñas mariposas de Vietnam pese ao seu case intacto espazo de tempo están a piques de desaparecer para converterse en protagonistas do pasado. Outra vez, volverei a redactar unha metamorfose e teño o convencemento diso¡ Non será cuestión doada porque isto foi un amor moi grande e todavía non arrincado de todo do meu ser... Teño moito por aprender das mariposas de Vietnam, en definitiva :)
jueves, 20 de enero de 2011
Amoris "causa":
Acullá una verdadera sensación, impresión de lo que me ocurre, acontece: nervios, risa floja, pensamientos repentinos...continuados e incabados¡Indudablemente, me noto ilusionada, contenta, eufórica como hace tiempo no experimentaba ese preciado estado anímico. Es complicado, el tener unos sentimientos, ya no solo virtuales sino reales y, con esa impresión tan inmensa que te suscitan, el ponerse a redactar a cerca de ellos... Puesto que a nada que te introduces en la historia, empiezas a percibir como te sumerges en ese mar de emociones que una vez navegando te encontraste sin ni imaginar, plantearte que llegara a tan buen puerto. Siempre te queda un resquicio de esperanza, cuando tienes tus metas tan fijas y eres tú el que accede a coger el timón de un barco al que ya solo por su "exclusividad" la generalidad va a procurar disparar la munición de sus cañones, de un modo más claro o de otro más poco evidente...Se trata de que soy yo misma y no podría ser de otra manera aunque mi barco se fuera a pique porque imperecederamente seré el capitán de mi propia dirección pese a que me pierda, intenten desviarme...Tengo la seguridad de que a mi embarcación o humilde velero le quedan muchos nudos por recorrer de la forma que ciertamenete se suceda y, que en mayor o menor medida por ésto y más cosas tendrá su oportunidad y estará a punto para partir. Hoy siento que quiero que formes parte de mi tripulación y que me acompañes en mi viaje porque solo tú me complementas y me haces feliz. En poco tiempo has llegado, has cogido la llave secreta y has abierto el tesoro que guardaba tan afanosa y ya un tanto desencantada de que nadie lograra formar parte de mi aventura nos obstante tú te has hecho un hueco en mi barco y ya manejamos juntos el timón y , si alguna vez perdemos el rumbo, el otro lo encaminará.
martes, 21 de diciembre de 2010
Galicia añorada (Poema semifinalista hace 5 años)
Galicia llena de hermosas tierras,
verdes bosques y longevas sierras.
Vives por tus gentes,
en el corazón las sientes.
Miliarios y puentes romanos,
en el camino encontramos.
Gran diversidad de gente,
con una cultura diferente.
Fauna y naturaleza,
es su gran riqueza.
Costas que mostrar,
y barcos que avistar.
Pazos rurales,
fuentes y manantiales.
Largos ríos y pequeños mares,
ancianos y niños con sus cantares.
El gallego su lengua oficial,
para algunos un cambio cultural.
Galicia siempre creerá,
que alguien más la descubrirá.
verdes bosques y longevas sierras.
Vives por tus gentes,
en el corazón las sientes.
Miliarios y puentes romanos,
en el camino encontramos.
Gran diversidad de gente,
con una cultura diferente.
Fauna y naturaleza,
es su gran riqueza.
Costas que mostrar,
y barcos que avistar.
Pazos rurales,
fuentes y manantiales.
Largos ríos y pequeños mares,
ancianos y niños con sus cantares.
El gallego su lengua oficial,
para algunos un cambio cultural.
Galicia siempre creerá,
que alguien más la descubrirá.
Coge aire...
El trancurrir del tiempo nos hace moldearnos como al barro pues somos esa base sólida que puede ir forjándose, menguando, o incluso quebrarse definitivamente. Todo esto inevitablemente, precisa de ciertos factores externos que no dependen tanto de uno mismo como éste quisiera.. Tal vez, influye tanto el contexto social en general que nos decantamos por la pluralidad sin más. En realidad, todos llevamos un verdadero yo que unos sacan a relucir, otros lo disimulan, y otros lo remplazan por días, años o incluso todo su vida sin saber quienes son verdaderamente. Todos tenemos el fin y máximo objetivo de ser felices ante todo cada uno y, depués ver a los que estimamos ufanos con nosotros. Necesitamos de al menos una persona que esté a nuestro a lado, que se ponga en nuestro lugar, que nos tienda una mano blanca y desinteresada... Pero esto no debe ser sencillo e intuitivo, por temor a caer en una farsa que nos pueda causar un gran sufrimiento y luego tomar medidas cuando ya el daño esté hecho o sea irreversible. No todos tenemos la misma filosofía de vida pero todos percibimos emociones, amamos, odiamos...Me niego terminantemente a que la gente que estimo e incluso yo misma, con lo que ello supone, esté pagando las consecuencias de alguien que lo ha engañado con su falso yo. Coged aire para que la decepción pase, la pena amaine y seáis feliz de una vez por todas de verdad. Siempre voy a estar a vuestro lado para daros la visión más franca que tenga al respecto y el cariño más transparente porque no lo sé hacer de otro modo sino de éste. Ojalá volvamos a sonreir y por un largo tiempo para que estas reflexiones sólo estén ubicadas en un blog y que jamás haya que replanteárselas tan siquiera porque merecéis demasiado la pena. Aquí siempre os quise, os quiero y os querré muchérrimo ^^Coged aire ;)
jueves, 7 de octubre de 2010
A través de mi impetuosa "corazonada"....
Tengo la sensación de que la puerta se abre, de repente, como por una fuerza mayor.... Yo lo que hago constantemente es ir hacer a cerrarla instantáneamente, veloz, rápida, ligera....Mis amagos de perfección en el proceder me exasperan completamente...¿ Por qúe se se ha ido o mejor por qué nunca va a regresar? Todas esa preguntas que me hago a mí misma hoy y ahora, tienen las más fáciles de las respuestas. Se ha cansado de todo ésto...de mis idas y venidas....de mis tú y yo tan particulares. En ciernes, metidos en el tema, comenzaré diciendo que él a simple vista me parecía ideal. Era todo aquello que siempre esperas y que tienes la certeza de que algún punto de tus sueños se halla. Nos fuimos descubriendo y seguro que a él le resulté la piedra más blanca pero a medio pulir. Soy dura, sé que doy dura y que todo me ocurre porque no salgo de mis cuatro ideas planeadas finalmente. Me arrepiento tanto que ojalá pudiera retroceder atrás, que nuestra comunicación fluyera como sóla, que tuviera las palabras casi justas, que fuera mirarnos y atraernos tanto y tanto :). Han pasado unos días y lo anhelo, tan siquiera lo he contemplado y ha despertado en mi tantas emociones. Me duele mucho que hayamos llegado a este fin, a medias, que podría hasta haber sido el principio y la continuidad de un viaje y un nosotros. Hubiera rotado la bola del mundo en un destino para encontrarme con él, si hubiera sido tan impulsivo e irreflexivo como yo quizás, sin ni suponerlo es mi ilusión, es todo. Ojalá pudiera darte algún día, ya que actualmente es complicado, darte un cachito de esa piedra... Que se desplegara por la erosión del suelo y pudiéramos hacer polvo de lo ocurrido. Eres mi vida porque mi vida es la de los mensajes escritos, la de mi expresión, la del total sentir...Dime que nos vamos a ver y que vayamos a un punto medio a conocernos porque sin ti no hay razón...:))))))))))¡
Suscribirse a:
Entradas (Atom)