martes, 21 de septiembre de 2010

Na procura do seu impuntual anxiño gardián

Ao mesmo que os semáforos que se atopan en verde coa luz recén alumeada e parpadeantes para muda-la luz a ámbar, ou coma as luces acesas da casa titubexan polo tronido ata quedar apagadas. Así encóntrome nestre intre pero cá diferenza de que as miñas sináis eléctricas xa me dan o mesmo que estén nun estado ou noutro...Todo isto é demasiado irrelevante e pouco significativo, prosigue o rol de "unha me doe e outra me proe"... Quixera ou gostaríame, que quizáis soa menos pretencioso, que en certa forma me pretenderan. Aínda que leve as palabras a donde queira é una evidencia nata. Claro que, Dulcinea do Toboso era unha e Don Quixote era outro, ámbolos dous persoaxes das historias de cabalerías irremplazables e insustituibles. Sen darme o máis mínimo beneficio a dúbida, teño a certeza de todo isto pero... Todo o que estou a dicir ou a expoñervos só verifica os meus síntomas e doenzas, por sentilo meu corazón moi baleiro e ao borde do colapso ó tempo porque non ten namorado. Ogallá tivera ese alguén que fora a miña man dereita para que me a tendera como tal se esvarase na xeada do máis cru inverno, para que se me faltara una caricia nas primaveiras, cando nacen as flores, fose no seu punto preciso e ca ilusión necesaria. Nos veráns cos raios de luz abofantes, un suspiro de aire fose dabondo para levantar todo tipo de paixóns e, ca caída da folla en época outonal apareceran novidades e brotaran os sentimentos e emocións máis espidas. E que todos estes dexesos e anhelos se prolongasen ata preto de que os meus últimos pasos na vida terrenal, con todos vos, estiveran en declive. Isto ha de selo amor ou o menos unha sensación moi semellante ao paso das estacións ou a pirámide de maslow, en canto a paulatinidade á que acontecen as sensacións verdadeiras daquilo que se considera como tal. Frechiñas de cupido para todos ;)

lunes, 12 de julio de 2010

Un resquicio de luz sigilosa diurna

Se auguraba una proeza histórica... Mientras tanto observaban aquel mecanismo, irrefutablemente boquiabertos, que se hallaba encima de un mueble de castaño, apenas desgastado por el tiempo y sin ninguna mota de suciedad. Alrededor de la camilla se encontraban ,anclados cual bote en la orilla del mar a punto de partir al mismo puerto, cosa que resultaba bastante trivial, claro que indiscutiblemente sólo unos pocos la discerníamos. Sabían que no iban a percibir ningún honorario por aquellas horas en vano frente al televisor, ni que tampoco iban como buenos samaritanos a contribuir a las adversidades que tanto rugen. No decidí adentrarme en tal artilugio con algún fin que tal vez no pudieran adivinar mis sentidos. Me dirigí como el soplo de las cumbres montañosas rauda calle abajo con aires renovados inevitablemente. Lo mío ya no era ningún presagio de esos que me corroen a menudo sino que era un hecho....Me aproximaba hacia la persona más increiblemente dulzona que he conocido... hasta también conseguía aflorar en mi ese carisma tan mermado que llevo a mis cuestas a veces y otras le doy carta la libre las pocas. Le conté tras ese manojo de nervios incontenibles ,que se apoderaban de mi ser en ese momento, la noche tan variopinta de emociones que tuviera en el recuentro directo e indirecto con mis dos "amores" prácticamente, cada uno a su tiempo seguramente o tal vez todavía perviviera ese cúmulo de sensaciones que sólo él me producía al verle como si una estrella fugaz pudiera traspasar las puertas más blindadas, eso es algo que está suficientemente plasmado por mi parte y no pormenorizaré os lo garantizo. Vaya cuesta concentrarse y trasladarse de nuevo al núcleo...En definitiva tengo al amigo más sensacional del mundo y sería contraproducente seguir mi ensayo después de la impresiones extremas que ambos dos instauran en mi tan vívidas quizás.

martes, 23 de marzo de 2010

Ela, tan murcha como rosa envelenada

¿Onde está a rapaza? Alí inmóvil coa faciana triste e mirando o tráfico dende a fiestra, sentada nun recuncho pequeno, volta ás mesmas... Atópase lendo outro fragmento de ese artículos que veñen expostos no xornais de literatura, non ten espírito nin murcho nin florecente...Aii! Preocúpame esta nena... Hoxe témola pletórica e mañá xa ten a sonrisa virada cara o outro lado, pois estas prantas débense regar en gran cantidade porque son doutra variedade atípica das do sur de Galicia. Mira o outro día mesmo cando marchei, estaba desprendéndose dalgunhas follas e tiña o talo fóra do testo no que repousa desde que a teño. A min dame que a nena non mostra grandes conformodidades porque se encontra fóra de seu testo! Acaso alguén non viu a súa variedade aínda e non se lembrou dos seus coidados e, eso que estaba na tarxetiña que tiña ó lado na dedicatoria pero nada todos limítamonos a leelas sen reparar no seu decorado, nas súas verbas, nos seus puntos e comas... Vou procurar ser más metódico con ela para que non se esqueza de refulxir cada día dos que a teña. Teño moita palabrería quizaís pero mira non che hai moito onde escoller en prantas interiores e exteriores e, ao mesmo tempo seiche ben o clima ao que se expón está nova era modernizada! Máis tarde estou segura de que a nena terá a súa propia dedicatoria cunha distinción personalizada e que a pranta non volverá muchir.

viernes, 26 de febrero de 2010

Paseniñamente esplendor...

Contémploa positiva xa se move en dirección ao Norte...esperta... acontece...non se amola tanto pola súa ausencia. Estaba no Sur fai un intre coa frecha axeitada...queda...sinxela... Botaba de menos as aproximacións ao oeste, que simplista todo isto, aínda que non agoiro treboada, xa sólo me quedan as borrascas atmosféricas. Non me queda tempo, o tempo vai na miña agulla magnética, hoxe somos iso agullas negras moi difusas e, dígoche que horribles. A túa ben sei que está no seu espazo particular desa maneira colocada e tan calibrada, se souperas canto te admiro. .. Quero que sepas que xa permaneces incluída na miña caixiña persoal de cartón, de esas zapatillas ás que tanto me recordas que ámbalas dúas xa temos coloradas. A túa permanecerá impoluta pois xa sabes que eu son moi coidadosa con todo o que para min significa gran cousa coma tamén sabes que nada para o que non. Aínda me acordo cando estábamos no punto cero... que fácil foi contigo chegar aló, non che falo de grandes distancias pois sei que non podes ir más alá da caixiña senón de distancias ficticias que non hai. As outras dan máis tumbos ca tí e están sempre desubicadas. Ai que teima... pero bueno que enserio non venta e non venta! Hai algunha que si se vai poñendo nítida acercándose a raia do lado, percátome diso, quizáis máis da conta pero teño que arriscar algo. E todo un proceso que sempre teña por metódica cambialas a ver que ocorre pero son eficaces de verdade, xa que cando saio máis ou menos están no mesmo punto de invariablidade. Ojallá as agullas que miden o noso punto de encontro estén situadas na mesma dirección e que sempre estén en posición preparadas para un novo destino de punto cero, ese é o mellor de todos.

miércoles, 24 de junio de 2009

Larguirucha Sally (en honor a Laura)

Un día por causas ajenas al destino me topé con una persona que con solo observarla se notaba que era ese tipo de gente que desprende haces de alegría. En mitad de la oscura noche, entre una variedad de luces singulares, se encontraba ella tal luciérnaga emanando su propia luz. Era luminosa, recuerdo que negra por lo que entiendo o quizás las luces no fueran brillantes. En una de sus emisiones me cegó esa luz fluorescente que era tan directa como transparente, no daba crédito, resultaba alguien tan especial en ese primer encuentro...Transcurridos unos días recuerdo que estaba interesesada en contactar con ella, contarle mis desventuras, hablarle de mí misma. Lo logré y hasta mantuvimos largas conversaciones que sólo las dos entendíamos a la perfección. Me pareció curiosa esa similitud que había entre las dos en cuanto a pareceres, como el más reciente tan verdadero "El hombre nace no se hace" que ya pasará a la posteridad por el convencimiento. Continuamos manteniendo esa comunicación que nunca dejó de evadirse, como mucho pudo quedarse en "standby" o en parón circunstancial por motivos de vital importancia para ambas. Siempre estuvimos ahí preocupándonos una por la otra, aunque fueran cosas más cotidianas, siempre encontrábamos las palabras casi exactas aunque ella es exacta y yo el casi. Imaginaba yo tan crédula que las luciérnagas no salen de día pero esta vez, estaba allí Sally, la encontraba sin haces de ningún tipo, lo que resultaba infrecuente, hasta que me confesó que una pequeña antena se le había soltado. En un primer momento pensé que podía resultar trágico pero...¿No podíamos hacer nada por ese apagado animalillo? Claro que podíamos, teníamos únicamente que volver a alumbrar entre todos esa antenita graciosa que le salía de media lado. Con esto finalizo diciendo que siempre seré esa persona que en horario diurno o nocturno tendrá en abierto una gran carta de luces fluorescentes que harán que la luciérnaga resplandezca con la mayor intensidad que nunca se haya esperado nada ni nadie.

lunes, 8 de junio de 2009

La princesa de ojos oscuros (Historia que escribí en mi niñez)

Érase una vez, una niña de ojos oscuros que vivía en lo alto de la montaña, en una casa cubierta por la nieve fría y blanquecina que se quedaba amontonada en las profundas e inacabables laderas. Ella era muy humilde y no podía tener todo lo que tenían los demás, estudiaba aquellos viejos libros por la noche y le contaba todas sus peripecias a su anciana madre. Siempre de semblante triste, no era feliz porque nadie le contaba de su familia, era todo un gran halo misterio. No dejaba de preguntar a su madre por aquel padre que nunca tuvo, ella se ponía seria y lo único que decía era que no fuera impertinente. La niña un día cansada de aquel silencio que ahondaba a su madre, decidió investigar por sus propios medios. El problema que tenía era que su madre era muy humilde y no tenía dinero para poder bajar al pueblo y preguntar por su padre, así que por su propios medios tras un duro trabajo hizo una especie de trineo con ruedas para poder llegar. Lo que encontró fueron miradas que daban a entender que sabían algo del paradero de su padre, tras descansar en un banquito al lado de las pastelería, se dirigió a una señora que le parecía familiar, y le preguntó si sabía quién era su padre. Ella le respondió que sabía más de lo que creía; y a la hermosa niña se le iluminaron los ojos de tal manera que podía iluminar la calle gris en la que se encontraba. La señora dijo que su parde era Alejandro Ruiz de León, el rey. Él era un rey lleno de amargura y dolor porque su mujer solo tenía hijos varones y él solo quería tener una hija, una princesa, esa hija que el tuviera con una campesina la cual no reconocía...

domingo, 29 de marzo de 2009

Los parajes de la inexactitud

No cabía la menor duda, resultó cierto. Al menos albergaba una mínima esperanza de que esas palabras inconclusas, eso símbolos ya ilusorios.. me llevaran a un mismo destino. No fue como esperaba pues ya se habían disipado totalmente. Se había roto la comunicación, como cuerda en guitarra o como un collar de perlas en su impacto contra el suelo. Creo que si... Eso era, una de esas perlas blanca, brillante y pálida. Ya no tenía voluntad de proseguir en los parajes de la intuición. Sé que podría resultar deslumbrante, incluso todo un descubrimiento de lo oculto y puede que nunca me equivocase en mis aciertos o desaciertos pero era sumergirse en un mundo demasiado distinto. No sé el como y el por que dejé que me encandilase con todos esos puntos suspensivos, que hoy más que nunca se apoderan del dolor de nuestra historia que se encuentra apagada cual candil.. No quiero volver a toparme con inexactos que busquen radicalmente mi capacidad de resolución. Tal vez me encuentre con otro tipo de autores a los que les invada la simpleza en sus textos, que sepan quitar un punto para decirme lo que sienten desde el corazón y prometo tenerlo en cuenta. Ahora seré más cautelosa a la hora de mis pálpitos para que no resulten tan decisivos como siempre. Si consigo dejarlos a un lado quizás realmente lo estaré dejando todo en manos de mi corazón, lo cual será un tanto complicado porque hay cosas que hacen mella irreversible a mí pesar y que pueden dar a la negativa en muchos casos. Se cierra un capítulo de mi vida en el que descubrí una habilidad que desconocía, volví a ilusionarme con alguien después de un período espaciado de tiempo y supe valorar más la amistad de mucha gente que estuvo a mi lado viviendo la historia conmigo en cierta forma, pues de manera indirecta los inmiscuía demasiado en mis análisis de lo que creía una utopía ciertamente.