viernes, 16 de diciembre de 2011

LA FRATERNIDAD OTORGA LA UNIÓN

Nunca había esperado tal cosa de la vida ni que con mi mala fortuna, llegada la hora del conocimiento de personas, fuese tan satisfactorio descubrirte a tí en cierto momento. Me has mostrado que existen seres con suma sinceridad, máxima verdad, suprema bondad... Como un inmenso suspiro de paz y concordia, pues amiga, eres aire formado por moléculas capaces de colmar de felicidad, bienestar... A todo aquel que, bajo tu juicio, es merecedor de tu simpatía. A la orilla de este mar, he podido asomarme, comprobar la temperatura del agua para refrescarme si las circunstancias así lo requerían. Siempre permaneciste en este lugar, extenso e inagotabl. Visualmente, de aguas tan claras que hasta osaría reflejarme en ellas. Tu dinamismo y destreza, son el suave y tenue balanceo de las olas que la marea aguarda. Tu reposo y quietud, la consistencia uniforme de albas arenas que me aportan el calor necesario. Dechado de virtudes que favorece cualquier relación terrenal que se precie. Escasez humana de valores infinitos y espejo donde los más desgraciados, en el fondo de su alma, deberían contemplarse. Dadivosa mujer que todo cedes sin pedir nada a cambio. Constancia, tesón y esfuerzo por alcanzar tus metas vitales. He aquí alguien que será siempre tu aire, tu mar y tu tierra para siempre. Esa bocanada de aire cuando tú la precises para que las dos podamos sumergirnos en las profundidades y no sólamente quedarnos contemplativas a la orilla de algo que es tan increiblemente mágico, bonito y hasta esencial como lo nuestro, nuestra hermandad :=).

martes, 22 de noviembre de 2011

ESTRAGOS DUN FENOMENO TORMENTOSO

Agóirase treboada neste escuro e vil intre,

aparición nebulosa que rexurde da nada.

Choiva, saraiba e ata o mesmo pedrisco!

Desexo constante de semellarte ao alleo,

ser de diferencia perenne e indefinida.

Mestre que ensina leccións en branco,

polo, case poder, convincente da palabra.

Suma de frialdade que tempera ao xeo,

simple neve que se amontona no chan.

Miñaxoia que nin a ti mesmo te queres,

resolta da miña vergoña total e absoluta.

Exaperante desfeito que pisa-la terra,

insulto e grave ofensa a miña categoría.

Mala herba que medra ao pé do río,

ingrato verdecente que xa erradiquei.






domingo, 6 de noviembre de 2011

ECLIPSE DE MADRUGADA (Especial dedicatoria)

Con la oscura e iluminada noche,

mi anhelo resurgió en su totalidad perceptible,

cual ráfaga de luz destellante emana.

Instante infinito que da cobijo a estas ansias,

añoranza inabarcable y ufano el sentimiento.

Grandeza del alma de su ser de apocadas formas,

su mano delicada posa, sus tiernas palabras dice.

Al sol y a la luna cubre el manto de su entereza.

Sea posible este eclipse sin imposibilidades, sea.

Válgamonos de un astro brillante¡

Acojámonos a este noche en calma¡

Nuestro amor nos guarece en la tempestad,

despejando a estas nubes vestidas de blanco.

Lucero brillante que camina de mi mano,

cálido me muestra su amor incondicional,

sal al encuentro de esta recóndita luna.

viernes, 5 de agosto de 2011

Tú colocas minuciosamente los cimientos necesarios

No denominaría de otra forma más que de quimera, algo inviable, casi remoto, lo que estoy empezando a percibir como cercano, próximo...Se están consolidando los apoyos clave que sirven a la base de mi propia vida para ir medrando, gradualmente, en todos los aspectos que la conforman. Como estructuras complejas que somos, entre nosotros, hay notables distinciones en cuanto al material y a la forma principalmente. A mí me fascina la tuya porque es práctica, transparente, sólida, etc... Estás hecho de otra pasta definitivamente! En cambio, el desconocimiento de mis características se puede deber a la variabilidad de las mismas. Doy fe, estoy sujeta a bastantes modificaciones, dependiendo del modo en que se desarrollen una serie de acontecimientos inevitables, tal vez. Supongo, que ésto ocurre por la razón irrefutable de que mi pieza es de una exclusividad tal que no se ajusta muy fácilmente a las condiciones de otra cualquiera. A todos nos gustaría ser partícipes de un gran proyecto de construcción, llevarlo a cabo con el mayor de los éxitos y con todo ésto hacer culminar la realización de la gran obra de nuestras vidas. Sostenerse en una buena base, a veces no es síntoma de que todo puede salir rodado ya que hay que contar con otros elementos extra, los cuales pueden ser perjudiciales en gran medida. Por lo tanto, hay que asumir unos riesgos en todos los planos en los que ya haya un diseño fijo. Esta cadena permamente no sería posible sin que hicieras de sopote firme a esta base inconsistente. Tú, eres esos pilares que anexiados a una buena base contribuyes a conseguir el triunfo. Sin tí, no habría cabida en un mundo materialista a un elemento que, con suerte, pudiera ser de mucha utilidad. Tú eres confianza, eres firmeza y la mayor seguridad... Más motivos para arriesgar??:=) Sólo dar la gracias por estar a mi lado y demostarme así que puedo ser quien quiero ser, gracias por tu apoyo incondicional y doy gracias todos los días porque te quiero.

viernes, 3 de junio de 2011

ESQUECÉNDOAS...(TENTANDO NON LEMBRARTE)

Certo día no que todo estaba a transcorrer sen preocupacións, sen cavilacións, sen quebradeiros de testa... Vaia, síntomas máis que evidentes de que eres cativo. De súpeto, todo isto evapórase como a auga polo seu percorrido de líquida a gasosa, cando percibes que ti tamén te atopas nun estado. O proceso consiste, neste caso, nunhas bolboretas que no intre no que se activan, baten as súas ás sen cesar e son capaces de chegar a ser uns suxeitos moi complicados de dominar. Posto que unha mirada, un xesto, un simple acercamento pode facelas espertar do seu soño encantado. Endexamais, puderon voar tan alto como estiveron agardando nese sono imperecedoiro, claro que un non decide nin elixe cando éstas deben posarse, nin moito menos a súa prolongación temporal. Tantas veces houbera desexado e tido vontade que ao mesmo cás mariposas de Vietnam que duran uns días e lle da tempo a experimentalo todo, cada instante e co apesarado final da súa doce morte, éstas partiran para sempre. Desgraciadamente os meus sentimentos nunca foron correspondidos xa que me namorei da persoa indebida e que seguramente nin sequera pagaba a pena haber coñecido polo que ocorreu despois. Foron anos de sufrimento, por ter que exterminar todas aquelas fermosas mariposiñas que loitaban cada segundo, cada minuto, cada hora por cobrala existencia... Na actualidade teño o pensamento firme de que as miñas mariposas de Vietnam pese ao seu case intacto espazo de tempo están a piques de desaparecer para converterse en protagonistas do pasado. Outra vez, volverei a redactar unha metamorfose e teño o convencemento diso¡ Non será cuestión doada porque isto foi un amor moi grande e todavía non arrincado de todo do meu ser... Teño moito por aprender das mariposas de Vietnam, en definitiva :)

jueves, 20 de enero de 2011

Amoris "causa":

Acullá una verdadera sensación, impresión de lo que me ocurre, acontece: nervios, risa floja, pensamientos repentinos...continuados e incabados¡Indudablemente, me noto ilusionada, contenta, eufórica como hace tiempo no experimentaba ese preciado estado anímico. Es complicado, el tener unos sentimientos, ya no solo virtuales sino reales y, con esa impresión tan inmensa que te suscitan, el ponerse a redactar a cerca de ellos... Puesto que a nada que te introduces en la historia, empiezas a percibir como te sumerges en ese mar de emociones que una vez navegando te encontraste sin ni imaginar, plantearte que llegara a tan buen puerto. Siempre te queda un resquicio de esperanza, cuando tienes tus metas tan fijas y eres tú el que accede a coger el timón de un barco al que ya solo por su "exclusividad" la generalidad va a procurar disparar la munición de sus cañones, de un modo más claro o de otro más poco evidente...Se trata de que soy yo misma y no podría ser de otra manera aunque mi barco se fuera a pique porque imperecederamente seré el capitán de mi propia dirección pese a que me pierda, intenten desviarme...Tengo la seguridad de que a mi embarcación o humilde velero le quedan muchos nudos por recorrer de la forma que ciertamenete se suceda y, que en mayor o menor medida por ésto y más cosas tendrá su oportunidad y estará a punto para partir. Hoy siento que quiero que formes parte de mi tripulación y que me acompañes en mi viaje porque solo tú me complementas y me haces feliz. En poco tiempo has llegado, has cogido la llave secreta y has abierto el tesoro que guardaba tan afanosa y ya un tanto desencantada de que nadie lograra formar parte de mi aventura nos obstante tú te has hecho un hueco en mi barco y ya manejamos juntos el timón y , si alguna vez perdemos el rumbo, el otro lo encaminará.