miércoles, 17 de abril de 2013

martes, 2 de octubre de 2012

IMPRESIONES QUE CAUSAN LAS EMOCIONES DEL ALMA


Mutis del lenguaje verbal, palabras enmudecen su boca, se retraen ante un sinfín de ademanes que le conmueven de tal modo que le impiden articular ningún tipo sonido. El parpadeo es unidireccional, ya fijo ante el albino tono de sus dos hermosas mejillas. En ese espacio temporal se produce, inmediatamente, una respuesta motora inconsciente… Una sutil elevación de las comisuras de sus labios muestra una sonrisa radiante que desprende lozanía. El tacto es algo que no se hace de rogar, de hecho, es la siguiente reacción lógica ante el estímulo. Sus manos están como la nieve, no cellisquea en esta estación, ahora ya están más calientes… Se deslizan por las yemas delicadas de sus dedos hasta entrecruzarse completamente. La fusión de sus almas cada vez les resulta más inexorable por el vínculo establecido entre ellas. Ipso facto, emite un suspiro tan hondo que hace que el estremecimiento sea preponderante. Posteriormente, él toma su mano derecha y posa sus labios prietos que culminan en un afectuoso beso que pese a su efusividad apenas fue demasiado sonoro. El golpeteo que comenzó a brotar de su pecho, hizo que el ritmo se le descontrolara,  la adrenalina pareciera haber tomado las riendas de aquella situación tan insólita que allí se produjo. Las incipientes miradas eran cada vez más frecuentes y sus ojos terminaron clavándose en los suyos. Ambos permanecían envueltos debido a la magia que estaban viviendo al seguir profesándose tanto afecto. Las caricias pasaron a un segundo plano y los besos eran los protagonistas de esa escena de amor. El calor de sus cuerpos aumentaba de tal modo que la respiración se agitaba y la exaltación era mayúscula. Finalmente, sus ojos se humedecían,las lagrimas inundaban sus rostros de la felicidad inconmensurable de aquel intante donde sus almas se encontraron, se fundieron y se volvieron apasionadas en un inolvidable acto de amor.

martes, 7 de febrero de 2012

Serenata al amor (Especial dedicatoria)

Presté oídos al tarareo que emergía de tu garganta,

un sonido tan vaporoso como delicado exhalas,

siento como te adentras lentamente en mi alma!

Melodía inusitada que se clava en mis entrañas,

al son de un compás que tú amor mío, marcas...

Eres como el puntillo de esa extensa figura blanca,

eternamente incondicional, enalteces mi alma!

La forma sutil característica de tus maneras,

pincelada de un color ennegrecido si te alteras.

Galán que engalanas con una señera mirada,

tus labios me acarician y me vuelvo apasionada.

Manos tibias que agitadas resurgen calmosas,

al tacto tus carantoñas tan bellas, tan hermosas...

Es el canto de una profunda enamorada al alba,

pues me arropan cientos de palabras ilusionadas.

Cántame una serenata al retorno de la noche estrellada,

que la musicalidad y la armonía repose en mi almohada!

Músitame al oído esa melodía para estar contigo, mi vida...




viernes, 16 de diciembre de 2011

LA FRATERNIDAD OTORGA LA UNIÓN

Nunca había esperado tal cosa de la vida ni que con mi mala fortuna, llegada la hora del conocimiento de personas, fuese tan satisfactorio descubrirte a tí en cierto momento. Me has mostrado que existen seres con suma sinceridad, máxima verdad, suprema bondad... Como un inmenso suspiro de paz y concordia, pues amiga, eres aire formado por moléculas capaces de colmar de felicidad, bienestar... A todo aquel que, bajo tu juicio, es merecedor de tu simpatía. A la orilla de este mar, he podido asomarme, comprobar la temperatura del agua para refrescarme si las circunstancias así lo requerían. Siempre permaneciste en este lugar, extenso e inagotabl. Visualmente, de aguas tan claras que hasta osaría reflejarme en ellas. Tu dinamismo y destreza, son el suave y tenue balanceo de las olas que la marea aguarda. Tu reposo y quietud, la consistencia uniforme de albas arenas que me aportan el calor necesario. Dechado de virtudes que favorece cualquier relación terrenal que se precie. Escasez humana de valores infinitos y espejo donde los más desgraciados, en el fondo de su alma, deberían contemplarse. Dadivosa mujer que todo cedes sin pedir nada a cambio. Constancia, tesón y esfuerzo por alcanzar tus metas vitales. He aquí alguien que será siempre tu aire, tu mar y tu tierra para siempre. Esa bocanada de aire cuando tú la precises para que las dos podamos sumergirnos en las profundidades y no sólamente quedarnos contemplativas a la orilla de algo que es tan increiblemente mágico, bonito y hasta esencial como lo nuestro, nuestra hermandad :=).

martes, 22 de noviembre de 2011

ESTRAGOS DUN FENOMENO TORMENTOSO

Agóirase treboada neste escuro e vil intre,

aparición nebulosa que rexurde da nada.

Choiva, saraiba e ata o mesmo pedrisco!

Desexo constante de semellarte ao alleo,

ser de diferencia perenne e indefinida.

Mestre que ensina leccións en branco,

polo, case poder, convincente da palabra.

Suma de frialdade que tempera ao xeo,

simple neve que se amontona no chan.

Miñaxoia que nin a ti mesmo te queres,

resolta da miña vergoña total e absoluta.

Exaperante desfeito que pisa-la terra,

insulto e grave ofensa a miña categoría.

Mala herba que medra ao pé do río,

ingrato verdecente que xa erradiquei.






domingo, 6 de noviembre de 2011

ECLIPSE DE MADRUGADA (Especial dedicatoria)

Con la oscura e iluminada noche,

mi anhelo resurgió en su totalidad perceptible,

cual ráfaga de luz destellante emana.

Instante infinito que da cobijo a estas ansias,

añoranza inabarcable y ufano el sentimiento.

Grandeza del alma de su ser de apocadas formas,

su mano delicada posa, sus tiernas palabras dice.

Al sol y a la luna cubre el manto de su entereza.

Sea posible este eclipse sin imposibilidades, sea.

Válgamonos de un astro brillante¡

Acojámonos a este noche en calma¡

Nuestro amor nos guarece en la tempestad,

despejando a estas nubes vestidas de blanco.

Lucero brillante que camina de mi mano,

cálido me muestra su amor incondicional,

sal al encuentro de esta recóndita luna.

viernes, 5 de agosto de 2011

Tú colocas minuciosamente los cimientos necesarios

No denominaría de otra forma más que de quimera, algo inviable, casi remoto, lo que estoy empezando a percibir como cercano, próximo...Se están consolidando los apoyos clave que sirven a la base de mi propia vida para ir medrando, gradualmente, en todos los aspectos que la conforman. Como estructuras complejas que somos, entre nosotros, hay notables distinciones en cuanto al material y a la forma principalmente. A mí me fascina la tuya porque es práctica, transparente, sólida, etc... Estás hecho de otra pasta definitivamente! En cambio, el desconocimiento de mis características se puede deber a la variabilidad de las mismas. Doy fe, estoy sujeta a bastantes modificaciones, dependiendo del modo en que se desarrollen una serie de acontecimientos inevitables, tal vez. Supongo, que ésto ocurre por la razón irrefutable de que mi pieza es de una exclusividad tal que no se ajusta muy fácilmente a las condiciones de otra cualquiera. A todos nos gustaría ser partícipes de un gran proyecto de construcción, llevarlo a cabo con el mayor de los éxitos y con todo ésto hacer culminar la realización de la gran obra de nuestras vidas. Sostenerse en una buena base, a veces no es síntoma de que todo puede salir rodado ya que hay que contar con otros elementos extra, los cuales pueden ser perjudiciales en gran medida. Por lo tanto, hay que asumir unos riesgos en todos los planos en los que ya haya un diseño fijo. Esta cadena permamente no sería posible sin que hicieras de sopote firme a esta base inconsistente. Tú, eres esos pilares que anexiados a una buena base contribuyes a conseguir el triunfo. Sin tí, no habría cabida en un mundo materialista a un elemento que, con suerte, pudiera ser de mucha utilidad. Tú eres confianza, eres firmeza y la mayor seguridad... Más motivos para arriesgar??:=) Sólo dar la gracias por estar a mi lado y demostarme así que puedo ser quien quiero ser, gracias por tu apoyo incondicional y doy gracias todos los días porque te quiero.

viernes, 3 de junio de 2011

ESQUECÉNDOAS...(TENTANDO NON LEMBRARTE)

Certo día no que todo estaba a transcorrer sen preocupacións, sen cavilacións, sen quebradeiros de testa... Vaia, síntomas máis que evidentes de que eres cativo. De súpeto, todo isto evapórase como a auga polo seu percorrido de líquida a gasosa, cando percibes que ti tamén te atopas nun estado. O proceso consiste, neste caso, nunhas bolboretas que no intre no que se activan, baten as súas ás sen cesar e son capaces de chegar a ser uns suxeitos moi complicados de dominar. Posto que unha mirada, un xesto, un simple acercamento pode facelas espertar do seu soño encantado. Endexamais, puderon voar tan alto como estiveron agardando nese sono imperecedoiro, claro que un non decide nin elixe cando éstas deben posarse, nin moito menos a súa prolongación temporal. Tantas veces houbera desexado e tido vontade que ao mesmo cás mariposas de Vietnam que duran uns días e lle da tempo a experimentalo todo, cada instante e co apesarado final da súa doce morte, éstas partiran para sempre. Desgraciadamente os meus sentimentos nunca foron correspondidos xa que me namorei da persoa indebida e que seguramente nin sequera pagaba a pena haber coñecido polo que ocorreu despois. Foron anos de sufrimento, por ter que exterminar todas aquelas fermosas mariposiñas que loitaban cada segundo, cada minuto, cada hora por cobrala existencia... Na actualidade teño o pensamento firme de que as miñas mariposas de Vietnam pese ao seu case intacto espazo de tempo están a piques de desaparecer para converterse en protagonistas do pasado. Outra vez, volverei a redactar unha metamorfose e teño o convencemento diso¡ Non será cuestión doada porque isto foi un amor moi grande e todavía non arrincado de todo do meu ser... Teño moito por aprender das mariposas de Vietnam, en definitiva :)

jueves, 20 de enero de 2011

Amoris "causa":

Acullá una verdadera sensación, impresión de lo que me ocurre, acontece: nervios, risa floja, pensamientos repentinos...continuados e incabados¡Indudablemente, me noto ilusionada, contenta, eufórica como hace tiempo no experimentaba ese preciado estado anímico. Es complicado, el tener unos sentimientos, ya no solo virtuales sino reales y, con esa impresión tan inmensa que te suscitan, el ponerse a redactar a cerca de ellos... Puesto que a nada que te introduces en la historia, empiezas a percibir como te sumerges en ese mar de emociones que una vez navegando te encontraste sin ni imaginar, plantearte que llegara a tan buen puerto. Siempre te queda un resquicio de esperanza, cuando tienes tus metas tan fijas y eres tú el que accede a coger el timón de un barco al que ya solo por su "exclusividad" la generalidad va a procurar disparar la munición de sus cañones, de un modo más claro o de otro más poco evidente...Se trata de que soy yo misma y no podría ser de otra manera aunque mi barco se fuera a pique porque imperecederamente seré el capitán de mi propia dirección pese a que me pierda, intenten desviarme...Tengo la seguridad de que a mi embarcación o humilde velero le quedan muchos nudos por recorrer de la forma que ciertamenete se suceda y, que en mayor o menor medida por ésto y más cosas tendrá su oportunidad y estará a punto para partir. Hoy siento que quiero que formes parte de mi tripulación y que me acompañes en mi viaje porque solo tú me complementas y me haces feliz. En poco tiempo has llegado, has cogido la llave secreta y has abierto el tesoro que guardaba tan afanosa y ya un tanto desencantada de que nadie lograra formar parte de mi aventura nos obstante tú te has hecho un hueco en mi barco y ya manejamos juntos el timón y , si alguna vez perdemos el rumbo, el otro lo encaminará.

martes, 21 de diciembre de 2010

Galicia añorada (Poema semifinalista hace 5 años)

Galicia llena de hermosas tierras,

verdes bosques y longevas sierras.

Vives por tus gentes,

en el corazón las sientes.

Miliarios y puentes romanos,

en el camino encontramos.

Gran diversidad de gente,

con una cultura diferente.

Fauna y naturaleza,

es su gran riqueza.

Costas que mostrar,

y barcos que avistar.

Pazos rurales,

fuentes y manantiales.

Largos ríos y pequeños mares,

ancianos y niños con sus cantares.

El gallego su lengua oficial,

para algunos un cambio cultural.

Galicia siempre creerá,

que alguien más la descubrirá.

Coge aire...

El trancurrir del tiempo nos hace moldearnos como al barro pues somos esa base sólida que puede ir forjándose, menguando, o incluso quebrarse definitivamente. Todo esto inevitablemente, precisa de ciertos factores externos que no dependen tanto de uno mismo como éste quisiera.. Tal vez, influye tanto el contexto social en general que nos decantamos por la pluralidad sin más. En realidad, todos llevamos un verdadero yo que unos sacan a relucir, otros lo disimulan, y otros lo remplazan por días, años o incluso todo su vida sin saber quienes son verdaderamente. Todos tenemos el fin y máximo objetivo de ser felices ante todo cada uno y, depués ver a los que estimamos ufanos con nosotros. Necesitamos de al menos una persona que esté a nuestro a lado, que se ponga en nuestro lugar, que nos tienda una mano blanca y desinteresada... Pero esto no debe ser sencillo e intuitivo, por temor a caer en una farsa que nos pueda causar un gran sufrimiento y luego tomar medidas cuando ya el daño esté hecho o sea irreversible. No todos tenemos la misma filosofía de vida pero todos percibimos emociones, amamos, odiamos...Me niego terminantemente a que la gente que estimo e incluso yo misma, con lo que ello supone, esté pagando las consecuencias de alguien que lo ha engañado con su falso yo. Coged aire para que la decepción pase, la pena amaine y seáis feliz de una vez por todas de verdad. Siempre voy a estar a vuestro lado para daros la visión más franca que tenga al respecto y el cariño más transparente porque no lo sé hacer de otro modo sino de éste. Ojalá volvamos a sonreir y por un largo tiempo para que estas reflexiones sólo estén ubicadas en un blog y que jamás haya que replanteárselas tan siquiera porque merecéis demasiado la pena. Aquí siempre os quise, os quiero y os querré muchérrimo ^^Coged aire ;)

jueves, 7 de octubre de 2010

A través de mi impetuosa "corazonada"....

Tengo la sensación de que la puerta se abre, de repente, como por una fuerza mayor.... Yo lo que hago constantemente es ir hacer a cerrarla instantáneamente, veloz, rápida, ligera....Mis amagos de perfección en el proceder me exasperan completamente...¿ Por qúe se se ha ido o mejor por qué nunca va a regresar? Todas esa preguntas que me hago a mí misma hoy y ahora, tienen las más fáciles de las respuestas. Se ha cansado de todo ésto...de mis idas y venidas....de mis tú y yo tan particulares. En ciernes, metidos en el tema, comenzaré diciendo que él a simple vista me parecía ideal. Era todo aquello que siempre esperas y que tienes la certeza de que algún punto de tus sueños se halla. Nos fuimos descubriendo y seguro que a él le resulté la piedra más blanca pero a medio pulir. Soy dura, sé que doy dura y que todo me ocurre porque no salgo de mis cuatro ideas planeadas finalmente. Me arrepiento tanto que ojalá pudiera retroceder atrás, que nuestra comunicación fluyera como sóla, que tuviera las palabras casi justas, que fuera mirarnos y atraernos tanto y tanto :). Han pasado unos días y lo anhelo, tan siquiera lo he contemplado y ha despertado en mi tantas emociones. Me duele mucho que hayamos llegado a este fin, a medias, que podría hasta haber sido el principio y la continuidad de un viaje y un nosotros. Hubiera rotado la bola del mundo en un destino para encontrarme con él, si hubiera sido tan impulsivo e irreflexivo como yo quizás, sin ni suponerlo es mi ilusión, es todo. Ojalá pudiera darte algún día, ya que actualmente es complicado, darte un cachito de esa piedra... Que se desplegara por la erosión del suelo y pudiéramos hacer polvo de lo ocurrido. Eres mi vida porque mi vida es la de los mensajes escritos, la de mi expresión, la del total sentir...Dime que nos vamos a ver y que vayamos a un punto medio a conocernos porque sin ti no hay razón...:))))))))))¡

martes, 21 de septiembre de 2010

Na procura do seu impuntual anxiño gardián

Ao mesmo que os semáforos que se atopan en verde coa luz recén alumeada e parpadeantes para muda-la luz a ámbar, ou coma as luces acesas da casa titubexan polo tronido ata quedar apagadas. Así encóntrome nestre intre pero cá diferenza de que as miñas sináis eléctricas xa me dan o mesmo que estén nun estado ou noutro...Todo isto é demasiado irrelevante e pouco significativo, prosigue o rol de "unha me doe e outra me proe"... Quixera ou gostaríame, que quizáis soa menos pretencioso, que en certa forma me pretenderan. Aínda que leve as palabras a donde queira é una evidencia nata. Claro que, Dulcinea do Toboso era unha e Don Quixote era outro, ámbolos dous persoaxes das historias de cabalerías irremplazables e insustituibles. Sen darme o máis mínimo beneficio a dúbida, teño a certeza de todo isto pero... Todo o que estou a dicir ou a expoñervos só verifica os meus síntomas e doenzas, por sentilo meu corazón moi baleiro e ao borde do colapso ó tempo porque non ten namorado. Ogallá tivera ese alguén que fora a miña man dereita para que me a tendera como tal se esvarase na xeada do máis cru inverno, para que se me faltara una caricia nas primaveiras, cando nacen as flores, fose no seu punto preciso e ca ilusión necesaria. Nos veráns cos raios de luz abofantes, un suspiro de aire fose dabondo para levantar todo tipo de paixóns e, ca caída da folla en época outonal apareceran novidades e brotaran os sentimentos e emocións máis espidas. E que todos estes dexesos e anhelos se prolongasen ata preto de que os meus últimos pasos na vida terrenal, con todos vos, estiveran en declive. Isto ha de selo amor ou o menos unha sensación moi semellante ao paso das estacións ou a pirámide de maslow, en canto a paulatinidade á que acontecen as sensacións verdadeiras daquilo que se considera como tal. Frechiñas de cupido para todos ;)

lunes, 12 de julio de 2010

Un resquicio de luz sigilosa diurna

Se auguraba una proeza histórica... Mientras tanto observaban aquel mecanismo, irrefutablemente boquiabertos, que se hallaba encima de un mueble de castaño, apenas desgastado por el tiempo y sin ninguna mota de suciedad. Alrededor de la camilla se encontraban ,anclados cual bote en la orilla del mar a punto de partir al mismo puerto, cosa que resultaba bastante trivial, claro que indiscutiblemente sólo unos pocos la discerníamos. Sabían que no iban a percibir ningún honorario por aquellas horas en vano frente al televisor, ni que tampoco iban como buenos samaritanos a contribuir a las adversidades que tanto rugen. No decidí adentrarme en tal artilugio con algún fin que tal vez no pudieran adivinar mis sentidos. Me dirigí como el soplo de las cumbres montañosas rauda calle abajo con aires renovados inevitablemente. Lo mío ya no era ningún presagio de esos que me corroen a menudo sino que era un hecho....Me aproximaba hacia la persona más increiblemente dulzona que he conocido... hasta también conseguía aflorar en mi ese carisma tan mermado que llevo a mis cuestas a veces y otras le doy carta la libre las pocas. Le conté tras ese manojo de nervios incontenibles ,que se apoderaban de mi ser en ese momento, la noche tan variopinta de emociones que tuviera en el recuentro directo e indirecto con mis dos "amores" prácticamente, cada uno a su tiempo seguramente o tal vez todavía perviviera ese cúmulo de sensaciones que sólo él me producía al verle como si una estrella fugaz pudiera traspasar las puertas más blindadas, eso es algo que está suficientemente plasmado por mi parte y no pormenorizaré os lo garantizo. Vaya cuesta concentrarse y trasladarse de nuevo al núcleo...En definitiva tengo al amigo más sensacional del mundo y sería contraproducente seguir mi ensayo después de la impresiones extremas que ambos dos instauran en mi tan vívidas quizás.

martes, 23 de marzo de 2010

Ela, tan murcha como rosa envelenada

¿Onde está a rapaza? Alí inmóvil coa faciana triste e mirando o tráfico dende a fiestra, sentada nun recuncho pequeno, volta ás mesmas... Atópase lendo outro fragmento de ese artículos que veñen expostos no xornais de literatura, non ten espírito nin murcho nin florecente...Aii! Preocúpame esta nena... Hoxe témola pletórica e mañá xa ten a sonrisa virada cara o outro lado, pois estas prantas débense regar en gran cantidade porque son doutra variedade atípica das do sur de Galicia. Mira o outro día mesmo cando marchei, estaba desprendéndose dalgunhas follas e tiña o talo fóra do testo no que repousa desde que a teño. A min dame que a nena non mostra grandes conformodidades porque se encontra fóra de seu testo! Acaso alguén non viu a súa variedade aínda e non se lembrou dos seus coidados e, eso que estaba na tarxetiña que tiña ó lado na dedicatoria pero nada todos limítamonos a leelas sen reparar no seu decorado, nas súas verbas, nos seus puntos e comas... Vou procurar ser más metódico con ela para que non se esqueza de refulxir cada día dos que a teña. Teño moita palabrería quizaís pero mira non che hai moito onde escoller en prantas interiores e exteriores e, ao mesmo tempo seiche ben o clima ao que se expón está nova era modernizada! Máis tarde estou segura de que a nena terá a súa propia dedicatoria cunha distinción personalizada e que a pranta non volverá muchir.

viernes, 26 de febrero de 2010

Paseniñamente esplendor...

Contémploa positiva xa se move en dirección ao Norte...esperta... acontece...non se amola tanto pola súa ausencia. Estaba no Sur fai un intre coa frecha axeitada...queda...sinxela... Botaba de menos as aproximacións ao oeste, que simplista todo isto, aínda que non agoiro treboada, xa sólo me quedan as borrascas atmosféricas. Non me queda tempo, o tempo vai na miña agulla magnética, hoxe somos iso agullas negras moi difusas e, dígoche que horribles. A túa ben sei que está no seu espazo particular desa maneira colocada e tan calibrada, se souperas canto te admiro. .. Quero que sepas que xa permaneces incluída na miña caixiña persoal de cartón, de esas zapatillas ás que tanto me recordas que ámbalas dúas xa temos coloradas. A túa permanecerá impoluta pois xa sabes que eu son moi coidadosa con todo o que para min significa gran cousa coma tamén sabes que nada para o que non. Aínda me acordo cando estábamos no punto cero... que fácil foi contigo chegar aló, non che falo de grandes distancias pois sei que non podes ir más alá da caixiña senón de distancias ficticias que non hai. As outras dan máis tumbos ca tí e están sempre desubicadas. Ai que teima... pero bueno que enserio non venta e non venta! Hai algunha que si se vai poñendo nítida acercándose a raia do lado, percátome diso, quizáis máis da conta pero teño que arriscar algo. E todo un proceso que sempre teña por metódica cambialas a ver que ocorre pero son eficaces de verdade, xa que cando saio máis ou menos están no mesmo punto de invariablidade. Ojallá as agullas que miden o noso punto de encontro estén situadas na mesma dirección e que sempre estén en posición preparadas para un novo destino de punto cero, ese é o mellor de todos.

miércoles, 24 de junio de 2009

Larguirucha Sally (en honor a Laura)

Un día por causas ajenas al destino me topé con una persona que con solo observarla se notaba que era ese tipo de gente que desprende haces de alegría. En mitad de la oscura noche, entre una variedad de luces singulares, se encontraba ella tal luciérnaga emanando su propia luz. Era luminosa, recuerdo que negra por lo que entiendo o quizás las luces no fueran brillantes. En una de sus emisiones me cegó esa luz fluorescente que era tan directa como transparente, no daba crédito, resultaba alguien tan especial en ese primer encuentro...Transcurridos unos días recuerdo que estaba interesesada en contactar con ella, contarle mis desventuras, hablarle de mí misma. Lo logré y hasta mantuvimos largas conversaciones que sólo las dos entendíamos a la perfección. Me pareció curiosa esa similitud que había entre las dos en cuanto a pareceres, como el más reciente tan verdadero "El hombre nace no se hace" que ya pasará a la posteridad por el convencimiento. Continuamos manteniendo esa comunicación que nunca dejó de evadirse, como mucho pudo quedarse en "standby" o en parón circunstancial por motivos de vital importancia para ambas. Siempre estuvimos ahí preocupándonos una por la otra, aunque fueran cosas más cotidianas, siempre encontrábamos las palabras casi exactas aunque ella es exacta y yo el casi. Imaginaba yo tan crédula que las luciérnagas no salen de día pero esta vez, estaba allí Sally, la encontraba sin haces de ningún tipo, lo que resultaba infrecuente, hasta que me confesó que una pequeña antena se le había soltado. En un primer momento pensé que podía resultar trágico pero...¿No podíamos hacer nada por ese apagado animalillo? Claro que podíamos, teníamos únicamente que volver a alumbrar entre todos esa antenita graciosa que le salía de media lado. Con esto finalizo diciendo que siempre seré esa persona que en horario diurno o nocturno tendrá en abierto una gran carta de luces fluorescentes que harán que la luciérnaga resplandezca con la mayor intensidad que nunca se haya esperado nada ni nadie.

lunes, 8 de junio de 2009

La princesa de ojos oscuros (Historia que escribí en mi niñez)

Érase una vez, una niña de ojos oscuros que vivía en lo alto de la montaña, en una casa cubierta por la nieve fría y blanquecina que se quedaba amontonada en las profundas e inacabables laderas. Ella era muy humilde y no podía tener todo lo que tenían los demás, estudiaba aquellos viejos libros por la noche y le contaba todas sus peripecias a su anciana madre. Siempre de semblante triste, no era feliz porque nadie le contaba de su familia, era todo un gran halo misterio. No dejaba de preguntar a su madre por aquel padre que nunca tuvo, ella se ponía seria y lo único que decía era que no fuera impertinente. La niña un día cansada de aquel silencio que ahondaba a su madre, decidió investigar por sus propios medios. El problema que tenía era que su madre era muy humilde y no tenía dinero para poder bajar al pueblo y preguntar por su padre, así que por su propios medios tras un duro trabajo hizo una especie de trineo con ruedas para poder llegar. Lo que encontró fueron miradas que daban a entender que sabían algo del paradero de su padre, tras descansar en un banquito al lado de las pastelería, se dirigió a una señora que le parecía familiar, y le preguntó si sabía quién era su padre. Ella le respondió que sabía más de lo que creía; y a la hermosa niña se le iluminaron los ojos de tal manera que podía iluminar la calle gris en la que se encontraba. La señora dijo que su parde era Alejandro Ruiz de León, el rey. Él era un rey lleno de amargura y dolor porque su mujer solo tenía hijos varones y él solo quería tener una hija, una princesa, esa hija que el tuviera con una campesina la cual no reconocía...

domingo, 29 de marzo de 2009

Los parajes de la inexactitud

No cabía la menor duda, resultó cierto. Al menos albergaba una mínima esperanza de que esas palabras inconclusas, eso símbolos ya ilusorios.. me llevaran a un mismo destino. No fue como esperaba pues ya se habían disipado totalmente. Se había roto la comunicación, como cuerda en guitarra o como un collar de perlas en su impacto contra el suelo. Creo que si... Eso era, una de esas perlas blanca, brillante y pálida. Ya no tenía voluntad de proseguir en los parajes de la intuición. Sé que podría resultar deslumbrante, incluso todo un descubrimiento de lo oculto y puede que nunca me equivocase en mis aciertos o desaciertos pero era sumergirse en un mundo demasiado distinto. No sé el como y el por que dejé que me encandilase con todos esos puntos suspensivos, que hoy más que nunca se apoderan del dolor de nuestra historia que se encuentra apagada cual candil.. No quiero volver a toparme con inexactos que busquen radicalmente mi capacidad de resolución. Tal vez me encuentre con otro tipo de autores a los que les invada la simpleza en sus textos, que sepan quitar un punto para decirme lo que sienten desde el corazón y prometo tenerlo en cuenta. Ahora seré más cautelosa a la hora de mis pálpitos para que no resulten tan decisivos como siempre. Si consigo dejarlos a un lado quizás realmente lo estaré dejando todo en manos de mi corazón, lo cual será un tanto complicado porque hay cosas que hacen mella irreversible a mí pesar y que pueden dar a la negativa en muchos casos. Se cierra un capítulo de mi vida en el que descubrí una habilidad que desconocía, volví a ilusionarme con alguien después de un período espaciado de tiempo y supe valorar más la amistad de mucha gente que estuvo a mi lado viviendo la historia conmigo en cierta forma, pues de manera indirecta los inmiscuía demasiado en mis análisis de lo que creía una utopía ciertamente.

martes, 17 de marzo de 2009

El verdadero sentido de las palabras

Quizás no halle más verdad irrevocable que esta que les voy a expresar a continuación. La denomino con este adjetivo porque es una calificación precisa de lo que para mí supone su conocimiento. Se trata de algo irreflexivo que tengo la capacidad de intuir por medio de las palabras. Me ocurrió una vez cuando por casualidad leí un fragmento en el que se detallaban muchos elementos poco claros y que resultan confusos para cualquier mente. No salía de mi asombro con esos símbolos tan comúnmente usados pero que a su vez tanto ocultaban en su interior. Me entró una repentina curiosidad que supe fraguar cuando me puse en contacto con el autor, cuando le hable de mis primeros pálpitos pensaba que era una surrealista nata hasta creo que no supo dar crédito a lo ocurrido. Tan cierto todo resultaba, uno significaba un sarcasmo camuflado, otros el reflejo de lo obvio, otros la ensoñación. Siempre había creído en las casualidades pero eso superaba hasta los límites imaginarios. Al principio se mostraba deconfiado tanto que hasta hoy me lo parece y sabe que no me equivoco nunca, soy su ciencia exacta. Luego con el tiempo me fue mostrando más esos dichosos símbolos con afán de que los nos los dedujera o tal vez sí. Teníamos una especie de comunicación que se había convertido en nuestra pues solo él la asimilaba tal cual. Con el tiempo se iba desvaneciendo debido a factores de la infatigable rutina, uno estaba emprendiendo nuevos proyectos otro rehacía su vida después de un período de inactividad. Al fin regresaba ese reinicio que tanto anhelábamos de descifrarnos mutuamente con tantos acertijos encubiertos. Volvíamos a ser uno de nuevo, ya con ganas de acelerar el proceso y trasladarlo al plano de nuestras vidas, suponía un gran paso después de tanto tiempo sin pérdida en el error pensé pero no podía ser verdad era mi sueño, mi yo. Hasta que llegado el momento no se produjo tal acontecimiento no íbamos a convertirnos en signos ni en palabras. Se quedaba todo en los textos cotidianos que nos enviábamos con tanto cariño intuitivo finalmente..